تحول معیارهای هزارساله شعر فارسی با اشعار نیمایی




گروه استان ها: مرد شاعر جنگل‌های شمال چشم به راه گردشگرانی است که از راه دور و نزدیک به دیدنش می‌آیند و به گفته خودش «من بی‌نهایت دل‌تنگم. روزها می‌گذرد که هیچ‌کس را نمی‌بینم... در خلوت من، حسرت‌ها بیشتر به سراغم می‌آیند. مثل این‌که درخت‌ها در سینه من، گل می‌دهند. در جمجمه سر من است که چلچله‌ها و کاکلی‌ها و گنجشک‌ها می‌خوانند...»

علی اسفندیاری، ۲۱ آبان ماه ۱۲۷۶ هجری شمسی در یوش بلده متولد شد و توانست معیارهای هزارساله شعر فارسی را با شعرهایش تحول بخشد. نخستین شعرش «قصه رنگ‌پریده» را در ۲۳ سالگی می‌نویسد و در دی‌ماه ۱۳۰۱ «افسانه» را می‌سراید و بخش‌هایی از آن را در مجله قرن بیستم به سردبیری «میرزاده عشقی» به چاپ می‌رساند.
نیما با مجموعه تأثیرگذار افسانه که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد، این شاعر بزرگ، درحالی‌که به علت سرمای شدید یوش، به ذات‌الریه مبتلا شده بود، برای معالجه به تهران آمد؛ معالجات تأثیری نداشت و در تاریخ ۱۳ دی‌ماه ۱۳۳۸، نیما یوشیج، آغازکننده راهی نو در شعر فارسی، برای همیشه خاموش شد، او را در تهران دفن کردند؛ تا اینکه در سال ۱۳۷۲ طبق وصیتش، پیکرش را به یوش برده و در حیاط خانه محل تولدش به خاک سپردند.

میثم زندی بنیان‌گذار همایش سالانه نیما یوشیج در گفتگو با خبرنگار مهر می گوید: نیما جامعه را به دورانی پرتاب می‌کند و از او به‌عنوان قهرمان واقعی در تاریخ ادبیات ایران یاد می‌شود و نقشش در حوزه اندیشه چنان تأثیرگذار بوده است اما کمتر به آن پرداخته‌شده است.

ارسال نظر

ارسال نظر

عکس خوانده نمی شود